Bugün televizyonda sohbet programlarından birinde Nükhet Duru vardı. Sohbet aralarında şarkı da söyledi doğal olarak. Dikkatimi çeken şeyse, Nükhet Duru'nun resmen bir performans sanatçısı oluşuydu. Gerçekten orkestraya falan ihtiyacı yok Nükhet Duru'nun. Onun sesine eşlik edecek bir piyano bile yeterli. Hatta bazılarına göre mümkün görünmese bile, hiçbir müzik aletsiz bile aynı duyguyu verebildiğini anladım. Çünkü onun içinde zaten ritim duygusunu veren bir orkestra varmış gibi şarkıyı yaşayarak söylüyor. Gene gözler kapanıyor ve hikayenin geçtiği alemde dolaşıyor ve o alemden bize frekans gönderiyor gibi. En azından ben bu duyguyu yakalayabiliyorum ve böyle hissediyorum. Şarkılar da ne güzel gitti sadece piyanoyla. İnsan Nükhet Duru hep böyle söylesin istiyor. "Dikine Dikine" bile akustik bir şekilde çok tatlı oldu. Hele "Sizli Bizli" çok şahaneydi. "Ceylan" zaten bu versiyon için kurgulanmış bir şarkı gibi. Bundan sonra artık Nükhet Duru'dan bol sazlı albümler değil de, içinde cazı, operayı barındıran akustik ve performans albümleri bekliyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder